کانال های تلویزیونی رو بعد از مدت ها بالا و پایین می کنی که برنامه ایی ، فیلمی ، سریالی پیدا کنی و ببینی ، تصویری باعث میشه روی یه کانال مکث کنی و محو اون تصویر بشی ، فیلمی که نمی دونم اسمش چی بود و این اصلا مهم نیست ، چیزی که مهمه تصویر علی طباطبایی بود ، کسی که دیگه بینمون نیست ، کسی که دیگه نیست... کسی که دیگه نیست... کسی که دیگه نیست... لعنتی...حس مزخزفیه ! فکر کردن به مرگ ، به این نبودن ها ، به این نیست ها ، فکر به اینکه زندگی آیا با ارزشه یا انقدر ساده و مزخرف و بی ارزش ، فکر به فرصت ها ، لحظه ها ، فرداهایی که ممکنه خیلی ها توش نباشن ، شایدم خود تو دیگه توش نب

بعضی از روزها هم میآیند برای اینکه بدون هیچ اتفاق خاصی رد بشوند و بروند پی کارشان ، امروز از همان روزهاست ، اتفاق خاصی نمی افتد ، صدای خاصی را نمی شنوی ، حتی درگیر فکر و دغدغه ای هم نمی شوی ، نه نمی شود که نمی شود ، رویا نمی بافی ، چشم هایت خسته اند ، حالا تصور کنید در این روزهای این چنینی تنها هم باشید ، مجبور هستید بی کسی هایتان را روی دوشتان بیندازید و از این اتاق به آن اتاق بروید و از آشپزخانه به حال و از پذیرایی به هیچ کجای دنیا بروید! همین دیگر ، البته این تلخی آن قدر ها هم بد نیست ، مثل قهوه ی تلخ خوش طعمی می ماند که تو را معتاد به خودش کرده است ، کسی نی